Neylesin Ki Köz Bana

Kifayetsiz kelimeler kalbime perde Anladım ki yeter bir çift göz bana bana Göz konuşur kalbin dile geldiği yerde İşte bundan tesir etmez söz bana bana Elestte imar ettiler gönül hanemi Bilmem aklı selim miyim, bir divane mi Bir güzelin hasretiyle yaktım sinemi Ateş oldum, neylesin ki köz bana bana Dünya bir gölgelik uzun sürmez sefası Her vuslatın sonu firkat yoktur vefası Meğer sefa sürmek imiş aşkın cefası İsterse o yar vermesin yüz bana bana