VAY KUZUM

VAY KUZUM Neyleyim güneşi neyleyim ayı Gönlümü gönlünde götürdün kuzum Neyleyim baharı yazı dünyayı Toprak aldı seni yitirdim kuzum Yandı yüreğim bin dertlerle doldu Sabret deli gönlüm mevladan geldi Seni görmek artık mahşere kaldı Beni hasretinle bitirdin kuzum Vakit darmış doya doya sevmedim Kokun çekip mura da da ermedim Gül yüzüne gülüp yüzüm sürmedim Dağları başıma yetirdin kuzum Rabbim kabrini nur ile doldursun Seni orda cennetiyle güldürsün Hasreti bitirip seni buldursun Doğmayan güneşim batırdın kuzum Sıka sıka dişler dökülür elbet Sabırla yürekler bükülür elbet Özlemin gülleri dikilir elbet Sarılıp kabrinde yatırdın kuzum. R.yüksel....?